Sevgi üç türlüdür. Birincinin adı "Eğer" türü sevgi. Belli beklentileri karşılarsak, bize verilecek sevgiye bu adı takmış yazar. Örnekler veriyor: Eğer iyi olursan baban, annen seni sever. Eğer başarılı ve önemli kişi olursan, seni severim. Eğer eş olarak benim beklentilerimi karşılarsan seni severim. Toyotome en çok rastlanan sevgi türü budur diyor. Bir şarta bağlı sevgi. Karşılık bekleyen sevgi. Sevenini, istediği bir şeyin sağlanması karşılığı olarak vaat edilen bir sevgi türüdür bu diyor yazar. Nedeni ve şekli bakımından bencildir. Amacı sevgi karşılığı bir şey kazanmaktır. Yazara göre evliliklerin pek çoğu "Eğer" türü sevgi üzerine kurulduğu için çabuk yıkılıyor. Gençler birbirlerinin o anki gerçek hallerine değil, hayallerindeki abartılmış romantik görüntüsüne aşık oluyor ve beklentilere giriyorlar. Beklentiler gerçekleşmediğinde, düş kırıklıkları başlıyor. Sevgi nefrete dönüşüyor. En saf olması gereken anne baba sevgisinde bile "Eğer" türüne rastlanıyor. Yazar bir örnek veriyor. Bir genç Tokyo Üniversitesi giriş sınavlarını kazanarak babasını mutlu etmek için çok çalışıyor. Okul dışında hazırlama kurslarına da gidiyor. Ama başarılı olamıyor. Babasının yüzüne bakacak hali yok. Üzüntüsünü hafifletmek için bir haftalığına Hakone kaplıcalarına gidiyor. Eve döndüğünde babası öfkeyle "Sınavları kazanamadın, bir de utanmadan Hakone'ye gittin?" diye bağırıyor. Delikanlı "Ama baba vaktiyle sende bir ara kendini iyi hissetmediğinde Hakone kaplıcalarına gittiğini anlatmıştın diyor. Baba daha çok kızarak delikanlıyı tokatlıyor. Çocuk da intihar ediyor. Gazeteler intiharın anlık bir sinir krizi sonucu olduğunu söylediler, yanılıyorlardı diyor yazar. Delikanlı babasının kendisine olan sevgisinin yüksek düzeydeki beklentilerine bağlı olduğunu anlamıştı. İnsanlar "Eğer" türü sevginin üstünde bir sevgi arayışı içindeler aslında. Bu sevginin varlığını ve nerede aranması gerektiğini bilmek bu genç adamın yaptığı gibi yaşamı sürdürmekle ondan vazgeçmek arasında bir tercih yapmakla karşı karşıya kaldığımızda önemli rol oynayabilir diyor Masumi Toyotome. İlginç değil mi?

İkinci türe geçiyoruz; "Çünkü" türü sevgi. Toyotome bu tür sevgiyi şöyle tarif ediyor: Bu tür sevgide kişi bir şey olduğu, bir şeye sahip olduğu ya da bir şey yaptığı için sevilir. Başka birinin onu sevmesi, sahip olduğu bir niteliğe ya da koşula bağlıdır. Örnek mi? Seni seviyorum. Çünkü çok güzelsin (Yakışıklısın). Seni seviyorum. Çünkü o kadar popüler, o kadar zengin, o kadar ünlüsün ki. Seni seviyorum. Çünkü bana o kadar güven veriyorsun ki. Seni seviyorum. Çünkü beni üstü açık arabanla, o kadar romantik yerlere götürüyorsun ki. Yazar, "Çünkü" türü sevginin "Eğer" türü sevgiye tercih edileceğini anlatıyor. Eğer türü sevgi bir beklenti koşuluna bağlı olduğundan büyük ve ağır bir yük haline gelebilir. Oysa zaten sahip olduğumuz bir nitelik yüzünden sevilmemiz hoş bir şeydir egomuzu okşar. Bu tür olduğumuz gibi sevilmektir. İnsanlar oldukları gibi sevilmeyi tercih ederler. Bu tür sevgi onlara yük getirmediği için rahatlatıcıdır. Ama derin düşünürseniz, bu türün "Eğer" türünden temelde pek farklı olmadığını görürsünüz. Kaldı ki bu tür sevgi de, yükler getirir insana. İnsanlar hep daha çok insan tarafından sevilmek isterler. Hayranlarına yenilerini eklemek için çabalarlar. Sevilecek niteliklere onlardan biraz daha fazla sahip biri ortaya çıktığı zaman, sevenlerinin, artık ötekini sevmeye başlayacağından korkarlar. Böylece yaşama sonsuz sevgi kazanma gayretkeşliği ve rekabet girer. Ailenin en küçük kızı yeni doğan bebeğe içerler. Sınıfının en güzel kızı, yeni gelen kıza içerler. Üstü açık BMW'si ile hava atan delikanlı, Ferrari ile gelene içerler. Evli kadın kocasının genç ve güzel sekreterine içerler. O zaman bu tür sevgide güven duygusu bulunabilir mi diye soruyor Toyotome. "Çünkü" türü sevgi de, gerçek ve sağlam sevgi olamaz diyor. Bu tür sevginin güven duygusu vermeyişinin iki ayrı nedeni daha var. Birincisi acaba bizi seven kişinin düşündüğü kişi miyiz korkusu. Tüm insanların iki yani vardır. Biri dışa gösterdikleri öteki yalnızca kendilerinin bildiği. İnsanlar sandıkları kişi olmadığımızı anlar ve bizi terk ederlerse korkusu buradan doğar. İkincisi de ya günün birinde değişirsem ve insanlar beni sevmezse endişesidir. Japonya'da bir temizleyicide çalışan dünya güzeli kızın, yüzü patlayan kazanla parçalanmış. Yüzü fena halde çirkinleşince, nişanlısı nişanı bozup onu terk etmiş. Daha acısı aynı kentte oturan anne ve babası, hastaneye ziyarete bile gelmemişler, artık çirkin olan kızlarını. Sahip olduğu sevgi, sahip olduğu güzellik temeli üstüne bina edilmiş olduğundan bir günde yok olmuş. Güzellik kalmayınca sevgi de kalmamış. Kız birkaç ay sonra kahrından ölmüş... Japon yazar; toplumlardaki sevgilerin çoğu "Çünkü" türünde olup bu tür sevgiler, kalıcılığı konusunda insanı hep kuşkuya düşürür diyor. Peki o zaman, gerçek sevginin, güvenilebilecek sevginin özellikleri nedir? Ve işte sevgilerin en gerçeği.

Üçüncü tür sevgi benim "Rağmen" diye adlandırdığım türdür diyor yazar Bir koşula bağlı olmadığı için ve karşılığında bir şey beklenmediği için? "Eğer" türü sevgiden farklı bu. Sevilen kişinin çekici bir niteliğine dayanıp böyle bir şeyin varlığını esas olarak almadığı için "Çünkü" türü sevgi de değil. Bu üçüncü tür sevgide, insan bir şey beklediği için değil, bir şeyler eksik olmasına rağmen sevilir. Esmeralda, Quasimodo'yu dünyanın en çirkin, en korkunç kamburu olmasına rağmen sever. Asil,yakışıklı, zengin delikanlı da Esmeralda'ya çingene olmasına rağmen aşıktır. Kişi dünyanın en çirkin, en zavallı, en sefil insani olabilir. Bunlara rağmen sevilebilir. Tabii bu, sevgiyle karşılanması şartı ile. Burada insanın, iyi, çekici ya da zengin bir konum elde ederek sevgiyi kazanması gerekmiyor. Kusurlarına, cahilliğine, kötü huylarına ya da kötü geçmişine rağmen olduğu gibi, o haliyle sevilebiliyor. Bütünüyle çok değersiz biri gibi görünebiliyor ama en değerli gibi sevilebiliyor. Japon yazar yüreklerin en çok susadığı sevgi budur diyor. Farkında olsanız da, olmasanız da, bu tür sevgi sizin için yiyecek, içecek, giysi, ev, aile, zenginlik, başarı yada senden daha önemlidir. Bunun böyle olduğundan nasıl emin olacaksınız? Hakli olduğunu kanıtlamak için sizi bir teste davet ediyor. "Şu soruma cevap verin," diyor. Kalbinizin derinliklerinde, dünyada kimsenin size aldırmadığını ve hiç kimsenin sizi sevmediğini düşünseydiniz, yiyecek, elbise, ev, aile, zenginlik, başarı ve üne olan ilginizi yitirmez miydiniz? Kendi kendinize yaşamamın ne yararı var diye sormaz mıydınız? Devam ediyor Toyotome; şu anda en sevdiğiniz kişinin sizi sadece kendi çıkarı için sevdiğini anladığınızı bir düşünün. Dünya birden bire başınızın üstüne çökmez miydi. O an yaşam size anlamsız gelmez miydi? Diyelim sıradan bir yaşamınız var. Günlük yaşıyorsunuz. Günün birinde gerçek, derin ve doyurucu bir sevgi bulacağınızdan umudunuz olmasa, kalan hayatınızı nasıl yaşardınız? diye soruyor ve yanıtlıyor; Öyleleri ya iyice umutsuzluğa kapılıp intihar ediyorlar, ya da kendilerini iyice dağıtıp yaşayan ölü haline geliyorlar. Toyotome, hem de nasıl iddialı savunuyor, "Rağmen" türü sevgiyi. Bugün yaşamınızı sürdürebilmenizin nedeni "Rağmen" türü sevgiyi şu anda yaşamanız ya da bir gün bu sevgiyi bulacağınıza olan inancınızdır. Son sözlerinde biraz umutsuz, Toyotome. Bugün yaşadığımız toplumda herkesi doyuracak bu sevgiyi bulmak zor. Çünkü herkesin sevgiye ihtiyacı var. Kimsede başkasına verecek fazlası yok? diye açıklıyor. Anlatıyor; Yakınımızda olan birinin bu sevgiyi bize vermesini bekleriz. Ama o da ayni şeyi başkasından beklemektedir. Peki bu dünyada sevgi ne kadar var. Yazara göre, açlığımızı biraz bastıracak kadar. Ve de yemek öncesi tadımlık gelen iştah açıcılar gibi. Bu minnacık tadım, bizi daha müthiş bir sevgi açlığına tahrik ve teşvik ediyor. Bu minnacık tadım sevgiye ne kadar muhtaç olduğumuzu anlatıyor. Büyük bir hırsla ana yemeğin gelmesini ve bizi doyurmasını bekliyoruz. Hani nerede? Hepsi o.

Ve asıl çarpıcı cümle en sonda; DÜNYADAKİ EN BÜYÜK KITLIK, RAĞMEN TÜRÜ SEVGİNİN YETERİNCE OLMAYIŞIDIRAl. Ben seni herşeye rağmen seviyorum diyeceğim, ama senin rağmenlik hiç kusurun yok.

 Alıntıdır:http://spaces.msn.com/members/wolkanca/

Charles Darwin adını duymayan yok Hele orta eğitimden geçmiş birinin onunla tanışmaması ise hiç mümkün değil.

Evrim Teorisi son tahlilde sadece bir “kuram” olsa da Türkiye gibi ülkelerde orta eğitim kurumlarına kadar tartışmasız bir gerçekmiş gibi indirilmiş durumda. Darwin her zaman dünya gündeminde. Ancak onu yeniden Türkiye gündemine getiren sözler, ona dönük kanaatlerin yeniden sorgulanmasına yol açacak nitelikte.

Batıda Türklere yönelik olumsuz bakış açıları yeni değil. Tarihi çok gerilere uzanıyor. Bu bakış açısını hem ırki hem de dini faktörler belirliyor. İspanya’nın Müslüman Araplar tarafından fethedilmesi ve onun ardından Türklerin devam ettirdiği fetihlerin 17. yüzyıl sonlarında Viyana kapılarına kadar dayanması Hıristiyan dünyanın olumsuz kanaatini belirginleştirdi. “Haçlı Seferleri “ olarak kendini gösteren ve asırlarca süren İslam/Türk karşıtı tavır alışın bugüne bile ulaşan yansımalarını yaşıyoruz.

Avrupa’nın neredeyse tümü Osmanlı ihtişamını, korkusunu, asaletini bir çok araştırmacının kabul ettiği gibi iliklerine kadar hissetti. Türk imajı gittikçe daha da negatif hale gelmeye başladı. Martin Luther’in “Savaş Yemini” kitabında Türklerin, “Tufan” ya da “Sodom ve Gomore” gibi İncil’de anlatılan ilahi cezaları uygulamak için gönderildiklerini iddia etmesi bu bakış açısını daha da pekiştirdi. Sargon Erdem adlı bir araştırmacı Türk Tarih Kongresine sunduğu bildirisinde, çiviyazılı belgeler ışığında Ye’cüc Me’cüc’ün Türkler olduğunu ispat etmeye çalışmıştı. (X. Türk Tarih Kongresi, 22—26 Eylül 1986)

Hırvat Bartholomew Georgeviç’in “Türklerin Esareti ve Haraçları Altında Ezilen Hıristiyanların Çektiği Sıkıntılar” adlı eseri döneminin en çok satan ve rağbet gören kitapları arasındaydı. (Tribulations of the Christians Held in Tribute and Slavery by the Turks, 1544). Her ülkede kendine göre bir Türk kanaati oluşuyor ve bunun daha da olumsuz hale gelmesine ise aşırı ırkçı bakış açıları neden oluyordu. Avusturya’da ırkçı sağ, kahraman olarak 1683 kuşatması sırasında Viyana kumandanı olan Kont Rudiger von Starhemberg’ı kullanmıştı.

Bu kampanyaların kalıntılarını modern Avrupa kültüründe bulmak zor değil. İtalyanca’da yaramazlık yapan çocukların “Mama, li Turchi” (Türkler geliyor!) diye korkutulması ve “marraquino” terimi, Müslümanların yenilgisini kutlamak için üretilen Fransız “croissant” ya da Avusturya’da kullanılan “kipferi” sözcükleri, İngiliz publarının ilginç isimleri (Türk’ün Kellesi) ve yeni ortaya çıkan Avrupa bölgelerinden Korsika’nın, milli sembolünde aslen Haçlılardan alınmış “Türk’ün başını” gösteren on sekizinci yüzyıl bayrağını kullanması bunun ilk akla gelen örnekleri.

iyide, Darwin bunun neresinde?

Herkes Türkler hakkında bir şey söylüyordu ancak hiçbiri Darwin kadar ileri gidememişti. Darwin Türklerin maymun ile insan arası bir tür olduğunu iddia ediyor, çok uzak olmayan bir gelecekte Türkler gibi diğer ikinci sınıf ırkların asil (yani Avrupalı) ırklar tarafından yok edileceğini söylüyordu.

Bu kadarına da pes dedirtecek nitelikteki Darwin’in ırkçı görüşlerine aslında şaşmamak gerekiyordu. Bu gerçekte geliştirdiği evrim teorisinin “doğal” bir sonucuydu. Darwin bilindiği gibi, insanların maymun benzeri canlılardan evrimleşerek bugünkü durumlarına geldiklerini iddia etmişti. Ancak Darwin’e göre bu evrim süreci içinde “doğa tarafından kayırılmış ırklar vardı”. Bu fikrini, ünlü Türlerin Kökeni’nin başlığında bile vurgulamıştı. Darwin’in kitabının uzun ismi şöyleydi: “Türlerin Kökeni, Doğal Seleksiyon ve Yaşam Mücadelesinde Kayırılmış Irkların Korunması Yoluyla”.
Irkçılığın babsı Darwin!

Bu kayırılmış ırklar Darwin’e göre Avrupalı ırklardı. Tüm Asyalı ve Afrikalı ırklar ise evrim sürecinde geri kalmış ırkları oluşturuyorlardı. Birer insan bile değillerdi. Darwin’in bu fikirleri, evrim teorisinin “bilimsel” maskesi altında, büyük taraftar kazandı. Hintli Antropolog Vidyarthi, bunu şöyle açıklıyordu:

“Darwin’in ortaya attığı ‘en güçlülerin hayatta kalması’ düşüncesi, insanoğlunun kültürel bir evrim sürecinden geçtiğine ve en üst kademenin Beyaz Adam’ın medeniyeti olduğuna inanan sosyal bilimciler tarafından coşkuyla karşılandı. Bunun bir sonucu olarak, 19. Yüzyılın ikinci yarısındaki Batılı bilim adamlarının çok büyük bir kısmı ırkçılığı şiddetle benimsediler.” (Lalita Prasad Vidyarthi, Racism, Science and Pseudo—Science. Unesco, France, Vendöme, 1983 s. 54)

Vidyarthi doğru söylüyordu. Darwin, ırkçı fikirlerinin çoğunu Descent of Man adlı kitabında açıklamış, Benjamin Farrington’ın ifadesiyle bu kitapta “insan ırkları arası eşitsizliğin apaçıklığı” hakkında bir çok yorum yapmıştı. (Farrington, What Darwin Really Said, London: Sphere Boooks, 1971, ss. 54—56)

Darwin 1871’de çıktığı uzun gezide gördüğü Tierre del Feugo’lu yerlileri tanımlarken bu ırkçı önyargılarını açıkça ortaya koymuştu. Yerlileri, “çırılçıplak, boyalara batmış, yabanıl hayvanlar gibi ne yakalayabilirlerse yiyen, yönetimsiz, kendi kabileleri dışındakilere acımasız, düşmanlarına işkenceden zevk alan, kanlı kurbanlar sunan, çocuklarını öldüren, karılarına köle gibi davranan, ağır bâtıl inançlarla dolu insanlar” olarak tasvir etmişti. Oysa aynı bölgeyi ondan on yıl önce gezen W. P. Snow, aynı yerlileri “ güzel, güçlü, çocuklarına düşkün, bazı özgün el sanatlarına sahip olan, bazı eşyalarda özel mülkiyeti tanıyan, en yaşlı bir kaç kadının otoritesini kabul etmiş” insanlar olarak anlatmıştı. (J.H.M. Beattie, R. Godfrey Lienhardt,Studies in Social Antropology, Oxford: Clarendon Press, 1975, ss 10—11)

Darwin’in bu insanları abartılı biçimde aşağılaması, onları “evrim sürecinde geri kalmış bir ırk” olarak tanımlayabilme isteğinden kaynaklanıyordu. Darwin kendi çapında el yordamıyla “evrim sürecine” müdahale etmeye çalışıyordu, ama kötü niyeti bir başka araştırmayla ortaya çıkıveriyordu.

Darwin, İnsanın Türeyişi (Descent of Man) adlı kitabında bazı ilginç ırkçı kehanetlerde de bulunmuştu. Kitabında zenciler ve Avusturya yerlileri gibi ırkları gorillerle aynı statüye sokmuş, sonra da bunların “medeni ırklar” tarafından zamanla yok edileceklerini öne sürerek şöyle demişti: “Belki de yüzyıllar kadar sürmeyecek yakın bir gelecekte, medeni insan ırkları, vahşi ırkları tamamen yeryüzünden silecekler ve onların yerine geçecekler. Öte yandan insansı maymunlar da… kuşkusuz elimine edilecekler. Böylece insan ile en yakın akrabaları arasındaki boşluk daha da genişleyecek. Bu sayede ortada şu anki Avrupalı ırklardan bile daha medeni olan ırklar ve şu anki zencilerden, Avusturya yerlilerinden ve gorillerden bile daha geride olan babun türü maymunlar kalacaktır.” (Charles Darwin, The Descent of Man, 2.Baskı, New York, A L. Burt Co., 1874, s178)

 

Maymunsu Türkler!
Konunun en önemli yönü ise, Darwin’in kendince “aşağı ırklar” arasında gördüğü milletlerin arasında, Türkleri de saymış olmasıydı! Darwin, W. Graham’a yazdığı 3 Temmuz 1881 tarihli mektubunda, bu ırkçı düşüncesini şöyle ifade ediyordu:

“Doğal seleksiyona dayalı kavganın, medeniyetin ilerleyişine sizin zannettiğinizden daha fazla yarar sağladığını ve sağlamakta olduğunu gösterebilirim. Düşünün ki, birkaç yüzyıl önce Avrupa Türkler tarafından istila edildiğinde, Avrupa milletleri ne kadar büyük bir tehlikeyle karşı karşı gelmişlerdi. Şimdi ise bu çok saçma bir düşüncedir. Avrupalı ırklar olarak bilinen medeni ırklar, yaşam mücadelesinde Türk barbarlığına karşı galip gelmişlerdir. Dünyanın çok da uzak olmayan bir geleceğine baktığımda, bu tür aşağı ırkların çoğunun medenileşmiş yüksek ırklar tarafından yok edileceğini görüyorum. (Francis Darwin, The Life ard Letters of Charles Darwin, cilt 1. New York D. Appleton and Company, 1888. Ss. 285—86)

Bütün bunları okuyunca, Etiyopya’da ya da Afrika’nın herhangi bir yerindeki yüzbinlerce insanın açlıktan ölmesinin, ya da Bosna’da, Kosova’da yüzbinlerce insanın soykırıma tabi tutulmasının Batı dünyası için neden bir şey ifade etmediği daha iyi anlaşılıyor. Çünkü onlara göre büyük balık küçük balığı yiyebilirdi. Eğer bir küçük balık diğer bir küçük balığı yemek istiyor ve yiyemiyorsa, bir büyük balık o küçük balığa yardım edebilirdi.

 Darwin emperyalizmin sözcüsü

Charles Darwin’in Türk Milletini ve daha pek çok ırkı “geri ırk” saymasının nedeni aslına bakılırsa tümüyle siyasi. O dönemde Avrupalı emperyalist devletler, bir yandan Osmanlı İmparatorluğu’nu parçalamaya çalışıyor, diğer taraftan da Asya ve Afrika’nın dört bir yanını sömürgeleştirme yarışını sürdürüyorlardı. Ancak bu istilayı meşrûlaştırmak, haklı gösterecek bir bahane bulmak istiyorlardı. Bu bahaneyi daha önce Kristof Kolomb zamanında Amerika’yı keşfeden İspanyollar bulmuşlardı. Amerikalı yerli halkın “bir hayvan türü” olduğunu öne sürmüş ve böylece bu insanları köleleştirip sömürmelerine sözde haklı bir gerekçe oluşturmuşlardı.

Aynı gerekçe, Darwin tarafından 19. Yüzyıl emperyalizmine pembe kurdela ile sarılarak hediye ediliyordu. Darwin, ortaya attığı evrim teorisiyle birlikte, “Avrupalı olmayan ırklar gerçekte bir tür hayvandır” şeklindeki emperyalist düşünceyi, sözde bilimsel bir zemine oturtuyordu. Bu nedenle Çinli sosyal bilimci Kenneth Hsu, Darwin’i “Victoria dönemi İngilteresi için ideal bir bilim adamı, Çin’e zorla afyon satabilmek için bu ülkeyi işgal eden ve bunu serbest ticaret ve en güçlülerin hayatta kalması kuralına dayandıran ülkenin bilimsel dayanağı” diye tarif ediyordu. (Kenneth J. Hsu. Geology, Nisan 1987, s.377)

Darwin’in Türk Milleti hakkındaki sözleri ise gerçekte dönemin Avrupalı emperyalist devletlerin —aslında bugünlere kadar uzanan— Türk düşmanlığının temelleri ile ilgili son derece önemli bir ipucu veriyor. O dönemde Osmanlı İmparatorluğu’nu parçalamaya ve sömürgeleştirmeye, böylece Türk medeniyetini yok etmeye çalışan güçler aradıkları fikrî dayanağı Darwin’de buldular.

Darwin’in fikirdaşı Naziler

İşin şaşırtıcı yanı Darwin’in ırkçı görüşleri ile Naziler arasındaki benzerlikti. Birçok yazara göre Naziler daha çok kötülüğün ve üstü örtülü diktatörlüğün ön organizasyonu olarak ortaya çıkmışlardı. Napolyon’un tüm Avrupa’yı kontrol etme tasarısından çok şey öğrenen Naziler, jeopolitik kriterlere öncelik vererek gerçek fatihler olmayı düşlüyorlar ama metod olarak önce dallanıp budaklanmayı yani jeopolitik yayılmayı amaçlıyorlar ve sonunda dünya egemenliğini hayal ediyorlardı.

Fakat ortada garip bir durum var; Türkiye’de bazı insanlar hâlâ Darwin’in görüşlerine sıkı sıkıya sarılıyor, hatta evrim teorisinin Milli Eğitim müfredatına girmesi için ellerinden geleni yapıyor. Bu büyük aymazlıktan uyanmak için Darwin’in kendileri ile ilgili gerçek düşüncelerini öğrenmelerine hiç ama hiç gerek yoktu oysa.

Dünyanın en komik kazası: Bir duvarcı ustasının şantiyede yazdığı mektup:

Sayın şantiye şefim;

İş kazası tutanağına planlama hatası diye yazmıştım. Bunu yeterli görmeyerek ayrıntılı anlatmamı istemişsiniz. Şu anda hastanede yatmama neden olan olaylar aynen aşağıda anlattığım gibi olmuştur:

Bildiğiniz gibi ben bir duvar ustasıyım. İnşaatın altıncı katındaki işimi bitirdiğim zaman biraz tuğla artmıştı. Yaklaşık 250 kg kadar olduğunu tahmin ettiğim bu tuğlaları aşağıya indirmek gerekiyordu.

Aşağıya indim, bir varil buldum, ona sağlam bir ip bağladım ve ardından altıncı kata çıktım. İpi bir çıkrıktan geçirip ucunu aşağıya saldım. Tekrar aşağıya indim ve ipi çekerek varili altıncı kata çıkardım. İpin ucunu sağlam bir yere bağlayıp tekrar yukarı çıktım. Bütün tuğlaları varile doldurdum. Aşağı indim, bağladığım ipin ucunu çözdüm. İpi çözmemle birlikte birden kendimi havalarda buldum. Nasıl bulmayayım? Ben yaklaşık 70 kiloyum. 250 kilogram varil süratle aşağıya düşerken beni yukarı çekti.

Heyecan ve şaşkınlıktan ipi bırakmayı akıl edemedim. Ben yukarı çıkarken yolun yarısında, aşağı inmekte olan tuğla dolu varille çarpıştık. Sağ iki kaburgamın bu sırada kırıldığını sanıyorum. Tam yukarı çıkınca, iki parmağım iple beraber çıkrığa sıkıştı; Parmaklarım da bu sırada kırıldı. Bu esnada yere çarpan varilin dibi çıktı ve tuğlalar etrafa saçıldı.

Varil hafifleyince, bu sefer ben aşağı inmeye varil ise yukarı çıkmaya başladı ve yolun yarısında yine varille çarpıştık!.. Sol bacağımın kaval kemiği de bu sırada kırıldı.

Yere inince can havli ile ipi bırakmayı akıl ettim. Bu sefer de başımı yukarı kaldırdığımda boş varilin süratle üzerime geldiğini gördüm!...

Kafatasımın da böyle çatladığını sanıyorum. gözümü hastanede açtım...

 

 

" Liseli kızlar 3 'e ayrılıyomuş :)))"

İSTANBUL için Son Hava Durumu
Kaynak: http://www.meteor.gov.tr

elini son defa yanağıma koy, istemiyorsan giderim
serin bir sonbahar akşamında söz ismini unutup silerim
.................................................. ....................
uğuruna döktüğüm göz yaşları için yağmurdan özür dilerim

I didn't mean it
Onu demek istememiştim

When I said I didn't love you so
Seni o kadar sevmediğimi söylediğimde

I should have held on tight
Sana sıkıca sarılmalıydım

I never shoulda let you go
Asla gitmene izin vermemeliydim

I didn't know nothing
Hiçbir şey bilmiyordum

I was stupid, I was foolish
Aptaldım, budalaydım

I was lying to myself
Kendime yalan söylüyordum

I could not fathom that I would ever be without your love
Asla aşkın olmadan yaşayamayacağımı kavrayamadım

Never imagined I'd be sitting here beside myself
Burda tek başıma oturuyor olacağımı hiç düşünmemiştim

Cause I didn't know you
Çünkü seni tanımıyordum

Cause I didn't know me
Çünkü kendimi tanımıyordum

But I thought I knew everything
Fakat her şeyi bildiğimi düşünüyordum

I never felt the feeling that I'm feeling
Şu an hissettiğim duyguyu hiç hissetmemiştim

Now that I don't hear your voice or have your touch and kiss your lips
Şimdiyse sesini duyamıyorum, ya da dokunuşunu hissedemiyorum, dudaklarından öpemiyorum

Cause I don't have a choice
Çünkü başka seçeneğim yok

Oh, what I wouldn't give
Ah neler vermezdim

To have you lying by my side
Yanımda yatıyor olman için

Right here, cause baby
Tam burada, çünkü bebeğim

(We belong together)
(Biz birbirimize aitiz)


Nakarat:

[ When you left I lost a part of me
Gittiğinde bir parçamı kaybettim

It's still so hard to believe
İnanması hala çok güç

Come back baby, please
Geri dön bebeğim, lütfen

Cause we belong together
Çünkü biz birbirimize aitiz

Who else am I gon' lean on
Başka kime sırtımı dayayacağım

When times get rough
Zor anlar geldiğinde

Who's gonna talk to me on the phone
Kim benimle telefonda konuşacak

Till the sun comes up
Güneş doğana dek

Who's gonna take your place
Yerini kim alacak

There ain't nobody better
Daha iyi birisi yok

Oh, baby baby, we belong together
Ah, bebeğim, biz birbirimize aitiz ]


I can't sleep at night
Geceleri uyuyamıyorum

When you are on my mind
Aklımda sen varken

Bobby Womack's on the radio
Radyo'da Bobby Womack var

Saying to me
Bana şöyle diyor

"If you think you're lonely now"
"Eğer şu an yalnız olduğunu düşünüyorsan"

Wait a minute
Bekle bir dakika

This is too deep (too deep)
Bu çok derin (çok derin)

I gotta change the station
İstasyonu değiştirmeliyim

So I turn the dial
Kolu çeviriyorum

Trying to catch a break
Bir ara bulabilmek için

And then I hear Babyface
Sonra Babyface'i duyuyorum

"I only think of you"
"Sadece seni düşünüyorum"

And it's breaking my heart
Ve bu kalbimi kırıyor

I'm trying to keep it together
Bir arada tutmaya çalışıyorum

But I'm falling apart
Ama parçalara ayrılıyorum

I'm feeling all out of my element
Her şeyimi kaybetmiş gibi hissediyorum

I'm throwing things, crying
Eşyaları fırlatıryorum, ağlıyorum

Trying to figure out
Çözmeye çalışıyorum

Where the hell I went wrong
Nerede hata yaptım

The pain reflected in this song
Bu şarkıda yansıtılan acı

It ain't even half of what I'm feeling inside
İçimde hissettiğimin yarısı bile değil

I need you
Sana ihtiyacım var

Need you back in my life, baby
Hayatıma geri dönmene ihtiyacım var bebeğim

"The Rose"

Some    say love, it is a river
that drowns      the tender   reed.
Some say love,   it is a    razor
that leaves your soul to    bleed.
Some say love, it is a    hunger,
an endless aching      need.
I say love, it is    a flower,
and you its      only seed.
It's the      heart afraid
of      breaking
that  never
              learns to
                dance.
                 It's the
                  dream
                    afraid of
                waking
                                that       never
                                  takes     the chance.
                                  It's the   one who won't
                                 be taken,  who cannot seem
                                 to give,   and the soul afraid
                              of diein'   that never learns
                             to live.   When the night
                     has      been too
                lonely  and the
            road    has
      been  to
long,
and
you 
think
that
love is
only
for the
lucky
and the
strong,
just
remember in the winter far beneath the bitter snows
lies the seed that with the sun's love
in the spring becomes the rose